مه نقطه کوچکی ز پرگار علیست

هرکس که فرستد به محمد صلوات

همسایه دیوار به دیوار علیست

به روز غدیر خم از مقام لم یزلی

به کائنات ندا شد به صوت جلی

که بعد احمد مرسل به کهتر و مهتر

امام و سرور و مولا علیست علی

بهمن از راه رسید قلبها دوباره تپیدن گرفت خبراز تولد نوزادی میدهد که جهان و جهانیان را دچار حیرت میکند چقدر لحظه های امدنش شیرین است به شیرینی لبخند مادران وهمسران داغدارچقدر شکوه وعزتش زیباست به زیبایی شقایقهای که از زمین مرده روئیدند

خدایا تورا شکرکه ما را شاهد این شیرینی وعزت وشکوه قرار دادی

اکنون ان نوزاد رشید گشته شاخه های مبارکش عالمگیر شده شقایقهای زیادی در دامانش پرورش یافته دشتهای شقایق ان مثال زدنی است 

اکنون اوپدر شده است پدری باهزاران تجربه از دوستیها ودشمنیها از وفاداریها وعهدشکنی ها ازجفاها وخدمتها چه دل پرخونی دارداما شکوه واقدارش چشم انداز جهانیان است

یا فاطمه اشفعی لنا فی الجنه

چرا معصومه نباشیم؟

معصومه یعنی گل سرسبد 

معصومه یعنی یک خانم در اوج اقتدار 

معصومه یعنی خانمی در قله اراده 

معصومه یعنی خدای عزت نفس 

معصومه یعنی رستگاری دنیا وافتخار اخرت

معصومه یعنی همراه ولایت 

معصومه یعنی در اوج معنویت

 معصومه یعنی عالم بزمانه

معصومه یعنی رسیدن به قله افلاک

معصومه یعنی انکه عارفان چشم به درگاهش دوختند

پروانه ها از پرتو نورش سوختند

شمعی که ماوای دل روشن دلان گشت

ومعصومه یعنی …………..

کدام بانوارزوی داشتن این همه حسن ندارد؟

در این دنیای پراز قداره ها گردن کشانی که به یک نگاه عصمت را میدرند ونگاه زهر اگین شان اعتماد به نفس وعزت زنان ودختران مان را نشانه میگیرند با وسوسه های شیطانی اوازه کلاس وتمدن زیبایی به رخ مان میکشند وبا انواع سحروجادو زن رازشوهر جدا کرده تنفر واز هم پاشیدگی خانواده به ارمغان می اورند باید دست به دامان معصومه ایا وقت ان نرسیده چشمان خود را خوب بگشاییم ازدامی که در ان افتاده ایم برهیم؟ اما با کدامین نیرو؟باید توسل توکل وتدبیر را از معصومه بیاموزیم ویاعلی گویان بپاخیزیم حرکت کنیم نه بسوی دیگران بلکه باید ازخود شروع کنیم خود را دریابیم وانگاه برای خدا تک تک یا دوتادوتاوگروهی حرکت کرده وراه را بشیاطین انس وجن ببندیم بینی شیاطین را به خاک بمالیم

 يا زهرا
صبا بگو به فاطمه شرح غم زمانه ام

که خون زجور دشمنان شد دل غمگنانه ام

چنان که درب خانه ات سوخت در آتش ستم

آتش کينه شعله ور گشته به درب خانه ام

به جرم آنکه در جهان نور دو ديده توام

چشم به راه يورش خصم دنى شبانه ام

ابن ربيع خيره سر پياده و برهنه سر

نيمه سب بيرون کشد زخانه جابرانه ام

به مسلخ حکومتى مي بردم کشان کشان

کندى اگر کنم زند زکينه تازيانه ام

منصور تا که بيندم تيغ کشد به روى من

شرم و حيا نمى کند ز خالق يگانه ام

گهى به من تعراف شراب مى کند گهي

به احترام مى کشد دست به روى شانه ام

شاهد درد من بود رنگ ز رخ پريده ام

گواه سوز دل بود سرشک دانه دانه ام
شاعر : حسن فرح بخشيان (ژوليده نيشابورى)

دلم به یاد مدینه بهانه می گیرد         سراغ ستاره هفتم زکاشانه می گیرد

 اشکم زچشم روان است وبدنبال یار دور ازمیانه می گردد

شودکه بیایی وغربت مدینه رابزدایی  ؟   

 نورزهرا وحسن حسن زین سجاد وصدق صادق ال عبا را به عالم بنشانی 

امروز که درغم صادق ال عبا سیه پوش ودل غمینیم

دستان دعا برای فرجت به اسمان داریم گوییم هزاران لعن بر ال سعود

یارا بیاکه  ………………… چشم نرگس به شقایق نگران است هنوز

پنج درس آموزنده و ارزشمند از امام صادق علیه السلام

1. مرحوم قطب الدّين راوندى روايت كرده است:

روزى از امام جعفر صادق عليه السلام سؤ ال كردند: روزگار خود را چگونه سپرى مى فرمائى؟
حضرت در جواب فرمود: عمر خويش را بر چهار پايه و ركن اساسى سپرى مى نمايم:
مى دانم آنچه كه روزى براى من مقدّر شده است، به من خواهد رسيد و نصيب ديگرى نمى گردد.
مى دانم داراى وظائف و مسئوليّت هائى هستم، كه غير از خودم كسى توان انجام آن ها را ندارد.
مى دانم مرا مرگ در مى يابد و ناگهان بدون خبر قبلى مرا مى ربايد؛ پس بايد هر لحظه آماده مرگ باشم.
و مى دانم خداى متعال بر تمام امور و حالات من آگاه و شاهد است و بايد مواظب اعمال و حركات خود باشم.(1)

2. در روايات متعدّدى وارد شده است:

هرگاه كه امام جعفر صادق عليه السلام در باغستان و مزرعه، بيل در دست داشته و مشغول كشاورزى و كارگرى مى بود؛ و اصحاب و دوستان، حضرت را با آن حالت مشاهده مى كردند، عرضه مى داشتند: ياابن رسول اللّه! چرا در اين موقعيت خود را به زحمت انداخته ايد؟!
اجازه فرمائيد تا ما كمك كنيم و شما استراحت نمائيد؟
حضرت در جواب مى فرمود: مرا به حال خود وا گذاريد، من علاقه مندم كه خداوند مرا در حالتى مشاهده نمايد كه با دست خود زحمت مى كشم و كار مى كنم و جسم خود را براى بدست آوردن روزى حلال به زحمت و مشقّت انداخته ام.(2)

3. بعضى از بزرگان همانند مرحوم إ ربلى حكايت كرده اند:

روزى مگسى بر صورت منصور دوانيقى نشست و منصور با دست خود آن را دور ساخت، مگس بار ديگر برگشت و بر همان جاى اوّل نشست و باز منصور آن را دور كرد.
و اين كار چند مرتبه تكرار شد تا آن كه منصور به خشم آمد، در همان حال، امام جعفر صادق عليه السلام وارد شد.
منصور گفت: ياابن رسول اللّه! خداوند متعال براى چه مگس را آفريده است؟
حضرت در پاسخ فرمود: براى آن كه به وسيله آن، جبّاران را ذليل و متواضع گرداند.(3)

4. مرحوم نراقى در كتاب ارزشمند خود آورده است:

شخصى نزد امام جعفر صادق عليه السلام حضور يافت؛ و عرضه داشت: ياابن رسول اللّه! پدرم پير و ضعيف گشته است به طورى كه همانند بچّه كوچك بايد در خدمت او باشم؛ و نيز او را براى قضاء حاجت بغل مى كنم.
حضرت فرمود: چنانچه توان داشته باشى بايد اين كار را ادامه دهى؛ و نيز بايد با كمال ملاطفت و مهربانى برايش لقمه بگيرى و دهانش بگذارى.
و انجام اين امور فرداى قيامت، راه ورود به بهشت را برايت آسان مى گرداند.(4)

5. صفوان جمّال حكايت كند:

روزى در خدمت آن حضرت بودم، كه فرمود: اى صفوان! آيا تعداد سفيران و پيامبرانى را كه خداوند متعال براى هدايت بندگان؛ مبعوث گردانيده است، مى دانى؟
عرض كردم: خير، نمى دانم.
امام صادق عليه السلام فرمود: خداوند يك صد و بيست و چهار هزار پيغمبر بر انگيخت و به همان تعداد نيز وصىّ و جانشين منصوب و معرّفى كرده، كه تمامى آن ها اهل صدق حديث و اداى امانت و زاهد در امور دنيا بوده اند.
سپس حضرت در ادامه فرمايش خود افزود: خداوند متعال پيغمبرى بهتر و با فضيلت تر از حضرت محمّد مصطفى صلى الله عليه و آله نفرستاد.
و نيز جانشينى بهتر و با فضيلت تر از جانشين آن بزرگوار يعنى؛ حضرت اميرالمؤ منين امام علىّ بن ابى طالب عليه السلام معرّفى نكرده است.(5)

———————————————————————————————————————

1. مستدرك الوسائل : ج 12، ص 172، ح 15.

2. كافى : ج 5، ص 76، بحارالا نوار: ج 47، ص 57، وافى : ج 17، ص 30 و 36.

3. كشف الغمّة : ج 2، ص 373.